Help, mijn neus is stuk

Help, mijn neus is stuk

Sinds december 2021 doet mijn neus het niet meer.

Help! Mijn neus is stuk

Ik begon vreemde dingen te ruiken toen ik Corona had: gebakken uien, putlucht, camembert, knoflook… je kunt het zo gek niet bedenken of ik rook het.
Nu, 5 maanden later zijn gelukkig de meeste vieze geuren verdwenen, maar mijn reukvermogen is niet optimaal. Dicht bij de bron van een geur kan ik het voor een deel ruiken. Maar op verdere afstand is de geur non-existent voor mijn neus. Ook de geur van een ruimte ruik ik niet – dat kán zijn voordelen hebben kan ik je eerlijk zeggen. Bijvoorbeeld wanneer ik naar het toilet ga na iemand die uitgebreid heeft gezeten…

Geurverbindingen
C5perez, CC0 via Wikimedia Commons

 

In het begin werd ik wat wanhopig en ook bang: komt het nog goed??? Het is nogal ingrijpend, zeker als je zoveel met geuren werkt zoals ik. Maar ik kan er nu meer ontspannen instaan.
Gelukkig werkt Aroma Freedom ook als je geen geurbeleving hebt. En dat is heeeeeel fijn.

Wanneer je last hebt van een verminderd reukvermogen, heet dat hyposmie. (Daar val ik onder.) Het lastigst daaraan vind ik dat ik de waarschuwingen die ik met mijn voorheen scherpe neus binnenkreeg niet meer signaleer. Als de buren de haard aanhebben, dan rook ik dat en moest altijd even op onderzoek uit of het de haard was of dat er ergens brand was. Ik ruik ook niet meer of eten nog goed is. Gelukkig heb ik huisgenoten die gewillig voor mij aan bijvoorbeeld een stuk kaas snuffelen.

Mensen die helemaal níets kunnen ruiken, hebben anosmie. Deze mensen denken vaak dat ze hun smaakzin kwijt zijn, maar in feite kunnen ze smaken niet zo goed meer ervaren omdat hun reukvermogen niet goed werkt. (Gelukkig heb ik dit niet, maar het eten smaakt behoorlijk laf als ik het niet flink kruid.)

Wanneer mensen schade hebben opgelopen aan de neuronen die geuren detecteren, zullen specifieke dingen anders ruiken dan voorheen. Kun je je voorstellen dat je pizza naar vuile sokken ruikt? Of je koffie, het avondeten en je ijsje allemaal naar hetzelfde?

Phantosmie

Een olfactorische “hallucinatie” is het ruiken van iets dat er niet is. Maar hoe kun je iets ruiken dat er niet is? Je moet toch een geurstof met je neus opvangen om hem te kunnen ruiken? Niet altijd dus.
Geur ervaar je met je hersenen. Daardoor kan het voelen van bepaalde emoties of alleen maar het denken aan geuren je doen geloven dat het er is. Probeer het eens: kun je een plek bedenken waar je je de geur bij kunt voorstellen? Misschien is het een bloemenveld, een bibliotheek of de geur van mest
Sommige mensen hebben veel olfactorische hallucinaties terwijl ze dat niet willen. Deze aandoening wordt phantosmie genoemd.

Geurtraining

Het hebben van een reukstoornis hoeft niet definitief te zijn. Mensen die een beschadiging hebben opgelopen aan de reukbol kunnen weer leren ruiken. Dit komt omdat de bulbus olfactorius cellen kan regenereren. Wetenschappers hebben ontdekt dat sommige behandelingen als aromatherapie, kunnen helpen bij de regeneratie van de bulbus olfactorius. Daarom wordt bij reukproblemen die veroorzaakt zijn door bijvoorbeeld Corona geurtherapie geadviseerd. Oók door reguliere KNO-artsen. Bekijk hier een video van Ryan M. Rehl, MD of Valley ENT over geurverlies bij COVID-19 aan eerstelijns hulpverleners in 2021.

Ik ben meteen in december met geurtraining begonnen en ben nu bezig met de derde set oliën: bergamot, ylang ylang, tijm, spearmint.
De eerste set was: lavendel, pepermunt, sinaasappel en kruidnagel.
De tweede: citroen, oregano, geranium, eucalyptus.
Wil je beginnen met geurtherapie? Dan kun je je eerste set etherische oliën bestellen in de webwinkel van mijn collega Fitalies.

Ik zal ook voorlopig nog wel even trainen en ga uit van volledig herstel.

Bron: Ask a Biologist
Pierce Hutton, Megan Turnidge. (2017, September 15). When Your Smell Is Not Well. ASU – Ask A Biologist. Retrieved May 3, 2022

Amygdala of sensorische cortex

Amygdala of sensorische cortex?

Amygdala of sensorische cortex?

Interessant artikel – in tegenstelling tot wat ik altijd heb gedacht blijkt niet de Amygdala het centrum te zijn waar angstige herinneringen worden opgeslagen: dit lijkt te gebeuren in de sensorische cortex. Voor ons is dit belangrijke informatie, vooral omdat de onderzoekers ontdekten dat de route die wordt afgelegd via de primaire olfactorische cortex loopt. 

Ik ben geen neurowetenschapper, maar laat ik eens logisch nadenken… Volgens de onderzoekers beloopt angst de route in het brein via de primaire olfactorische cortex naar de zintuiglijke cortex. Daar wordt het opgeslagen als angstherinnering. Het lijkt me daarom logisch dat het gericht gebruiken van geur het meest effectief is in de verwerking van deze angstherinneringen.
Met Aroma Freedom boeken we in ieder geval verbluffende resultaten. 

Ik heb het artikel zo goed als ik kon vertaald. De link naar het origineel staat onderaan dit blog.


 

Onderzoekers ontdekken een nieuwe route naar angst

Niet de Amygdala, maar de menselijke sensorische cortex* blijkt de locatie van angstherinneringen.

—–

Hoofdpunten

  • Het is gebruikelijk om naar de amygdala te verwijzen als het “angstcentrum”. In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, is de amygdala hoogstwaarschijnlijk niet de locatie waar angstige herinneringen worden opgeslagen.
  • In 2015 probeerde de baanbrekende amygdala-onderzoeker Joseph LeDoux deze vermelding te weerleggen. Hij stelde: “De Amygdala is niet het angstcentrum van de hersenen.”
  • Nieuw op fMRI** gebaseerd onderzoek suggereert dat de menselijke sensorische cortex en niet de amygdala, verantwoordelijk is voor het opslaan van angstige herinneringen uit ons verleden.

 

Joseph LeDoux

“Er wordt vaak gezegd dat ik de amygdala heb geïdentificeerd als het ‘angst‘-centrum van de hersenen. Feitelijk heb ik dit niet gedaan, en ook niemand anders.” —Joseph LeDoux (2015)

Images are from Anatomography maintained by Life Science Databases(LSDB). Permission Details: CC-BY-SA-2.1-jp

Joseph LeDoux schreef In 2015 een blogpost voor Psychology Today: “The Amygdala Is Not the Brain’s Fear Center.” Hij zegt in het artikel: “Het idee dat de amygdala de thuisbasis is van angst in de hersenen is precies dat – een idee. Het is geen wetenschappelijke bevinding, maar een conclusie op basis van een interpretatie van een bevinding.”

Toen LeDoux in de jaren tachtig met onderzoek naar dit hersengebied begon was het volgens hem een “eenzaam onderzoeksgebied”. In die tijd was namelijk de Hippocampus “het modewoord”. Door de jaren heen is echter de onbekende Amygdala veranderd in een begrip, namelijk een synoniem voor angst (LeDoux, 2007).

Daar ga je, Amygdala – de menselijke sensorische cortex staat centraal als het pad naar angst

Snel vooruit naar 2022. Baanbrekend onderzoek van de Florida State University (FSU), gebaseerd op fMRI  bevestigt de gedachte dat de Amygdala niet het angstcentrum van de hersenen is.

De onderzoekers van FSU van het Cognitive Affective Neuroscience Lab onder leiding van senior auteur Wen Li, hebben een nieuwe angstroute in het menselijk brein blootgelegd die door de primaire olfactorische (piriforme) cortex wordt geleid. Op 23 maart werden deze bevindingen (You et al., 2022) gepubliceerd in het open access, peer-reviewed tijdschrift Current Biology.

Het meest recente artikel in Current Biology van Li en haar FSU-team is een vervolg op een ander onderzoek:  “Human Sensory Cortex Contributes to the Long-Term Storage of Aversive Conditioning” (You, Brown, & Li, 2021). Het werd gepubliceerd in het Journal of Neuroscience vorig jaar. Lopend onderzoek bij mensen (geen muizen) van de State of Florida University geeft ons nieuwe inzichten in hoe op angst gebaseerde dreigingsherinneringen worden opgeslagen in onze sensorische cortex.

Zintuiglijke cortex - Aroma Freedom
Afb.: Blausen.com staff (2014). Medical gallery of Blausen Medical 2014. WikiJournal of Medicine 1

 

Startpunt van het onderzoek

“Aan het begin van het onderzoek hoopten we neuraal bewijs te vinden ter ondersteuning van het lange-termijn-bedreigingsgeheugen in de olfactorische (reuk) cortex”, zei eerste auteur Yuqi You in een persbericht. “Wat me verraste was dat het langetermijngeheugen voor bedreigingen in de olfactorische cortex vele vormen kon aannemen, en deze verschillende neurale mechanismen waren allemaal consistent hyperactief bij angst.”

Li grapte in een commentaar op Disqus (maart 2022) over de recente bevindingen van haar team die de status-quo verstoren:

“Impopulaire bevinding @CurrentBiology – Sorry, Amygdala!”

Ze voegde eraan toe dat het onderzoek van haar team de voorkeur geeft aan “een verspreid bedreigingsgebied” (boven één angstcentrum) dat geworteld is in de menselijke sensorische cortex. Li belicht twee opmerkelijke aspecten van deze voorheen onderbelichte angstroute:

➢  Angstherinneringen laten op de lange termijn patroondifferentiatie en afstemmingsverschuivingen zien in de menselijke sensorische (olfactorische) cortex, maar niet in de Amygdala of de orbitofrontale cortex (OFC).

➢  Dit evolutionair geconserveerde sensorische geheugensysteem is hyperactief bij mensen met angststoornissen.

“Dit werk vult een kritieke leemte in de literatuur door een nieuwe weg bloot te leggen naar angst en angstgeheugen” merkte Li op. “Die bevindingen kunnen leiden tot een kritische paradigmaverschuiving in hoe we angststoornissen zien en uiteindelijk behandelen, zoals posttraumatische stressstoornis en angst.”

De primaire olfactorische (piriforme) cortex kan een nieuw therapeutisch doelgebied zijn voor de behandeling van angststoornissen

Accumulerend bewijs suggereert dat mensen met gegeneraliseerde angststoornis (GAD) of posttraumatische stressstoornis (PTSS) intensere op angst gebaseerde herinneringen kunnen hebben als gevolg van patroondifferentiatie en afstemmingsverschuivingen in hun sensorische cortex. Het identificeren van een op zintuigen gebaseerde angstroute opent de deur voor het helpen van mensen met angststoornissen met behulp van een nieuwe therapeutische benadering.

Wetende dat een sensorisch dreigingsgeheugenpad (geworteld in de primaire olfactorische (piriforme) cortex) hyperactief is bij angstige individuen, brengt ons een stap dichter bij het helpen van mensen met verlammende angst om onaangepaste reacties op angst te veranderen op manieren die verder gaan dan de amygdala.

Artikel d.d. 28 maart 2022 – Christopher Bergland
Psychology Today

Credits blogfoto – http://www.memorylossonline.com/glossary/amygdala.html, CC0, via Wikimedia Commons

Referenties

Yuqi You, Lucas R. Novak, Kevin J. Clancy, Wen Li. “Patroondifferentiatie en afstemmingsverschuiving in de menselijke sensorische cortex liggen ten grondslag aan het langetermijnbedreigingsgeheugen.” Huidige biologie (eerst gepubliceerd: 23 maart 2022) DOI: 10.1016/j.cub.2022.02.076

Yuqi You, Joshua Brown en Wen Li. “Menselijke sensorische cortex

*De sensorische cortex maakt deel uit van een collectieve groep afdelingen in de hersenen die de somatosensorische cortex wordt genoemd. Elk van deze afdelingen is verantwoordelijk voor bepaalde functies, zoals visie of auditieve, sensorische of reukfuncties. De sensorische cortex is verantwoordelijk voor het waarnemen en waarnemen van informatie die het van de verschillende divisies ontvangt.

**functionele MRI

Geur en geheugen

Geur en geheugen

Geur en geheugen

Het is lente en je verwacht bezoek. Je plukt mooie bloemen uit de tuin die je op tafel zet voor een gezellig lentegevoel. Terwijl je de bloemen rangschikt in de vaas ruik je plotseling de sterke  bloemengeur die je meeneemt naar een herinnering uit je kindertijd. Je ziet plotseling je moeder voor je die zo van bloemen houdt en altijd een bosje bloemen op tafel heeft staan. Hoe komt dat toch? Waarom linken sommige geuren naar specifieke herinneringen? Hoe zit dat eigenlijk – geur en geheugen?

De bulbus olfactorius (de reukkolf) die geuren herkent, maakt deel uit van het limbisch systeem, het deel van de hersenen dat zich bezighoudt met emotie, geheugen en gevoelens. Als je dingen ruikt, praat de bulbus olfactorius met de rest van het systeem, waardoor je hersenen een verband kunnen leggen tussen de geur en wat je op dat moment voelt of ervaart. Dat is de reden waarom ervaringen uit de kindertijd vaak naar boven komen als je iets ruikt dat je op jonge leeftijd bent tegengekomen. 
Het is tegelijkertijd de reden waarom mensen vaak van verschillende geuren houden.

 

Reukkolf - bulbus olfactorius
REUKKOLF – Servier Medical Art by Servier https://smart.servier.com/, CC BY 3.0 <https://creativecommons.org/licenses/by/3.0>, via Wikimedia Commons

 

Limbisch systeem

Wanneer je neus iets ruikt, vertelt het de hersenen wat het ruikt.
De neus communiceert veel met het Limbisch systeem dat je geheugen en emoties aanstuurt.

Het Limbisch systeem is niet het enige dat met het reuksysteem communiceert. In feite is smaak een combinatie van je reukzin en je smaakzin. Je hersenen combineren de sensaties om een ​​uniekere herkenning te geven van het voedsel dat je proeft. Daarom is het zo ingrijpend wanneer de reukzin niet meer volledig werkt: het heeft direct effect op de smaakzin.

Geur en geheugen

Dat geur een belangrijke rol speelt in het opslaan van herinneringen is misschien geen verrassing. Wat je  misschien wél zal verrassen is de informatie in mijn blog over de Amygdala en sensorische cortex.

Onzekerheid Aroma Freedom

Onzekerheid

Over hoe een email een oud patroon oproept

Vandaag ontving ik een email. Het onderwerp was: even iets kwijt:)

E-VEN-IETS-KWIJT

Ik zag de afzender, een leerling Practitioner van me en dacht: “O nee, ik doe het niet goed!” Ik schoot direct in mijn oude patroon. Verdikke, hoe kan dat nou? Zit er dan tóçh nog ergens iets verborgen?

Ik stelde het lezen van de mail even uit. Om heel eerlijk te zijn durfde ik hem niet zo goed te openen, want wát nou als ze de hele opleiding niet goed vindt. Wat als ze mij stom vindt en de begeleiding niet wat ze ervan had verwacht?

Automatische respons

Ik ken deze automatische respons, het is niet de eerste keer dat ze de kop opsteekt.
Steeds vaker gebeurt het dat ik zonder negatieve emotionele reactie berichten ontvang die me voorheen van de leg zouden brengen, maar nu raakte het me. Mijn onzekerheid werd getriggerd en daar wilde ik niet mee blijven rondlopen. Ik ben heel even in mezelf gekeerd en heb een AFT-sessie gedaan die heel verhelderend werkte. Het werd me duidelijk waar de oorsprong ligt van mijn respons en dat ik het mag laten gaan. Deze helderheid is me veel waard.

AFT-sessie

Bij AFT starten we met een doel dat zorgt voor een negatieve emotie. Dat klinkt tegenstrijdig, maar werkt als een tierelier. Het is in het AFT-proces de manier om te komen bij de herinneringen die jouw automatische respons in werking heeft gezet. Het kan gaan om iets dat duidelijk in je geheugen gegrift staat of iets waarvan je niet eens wist dat het destijds zo’n effect op je had.

Onzekerheid, helderheid

Ik weet welke ik verkies, en jij?
Dus ik blijf werken met de handvatten die ik tot mijn beschikking heb, ik zorg ervoor dat ik helder blijf.
Want is helderheid over jouw pad niet te verkiezen boven emotionele vertroebeling?
Ik ben rekbaar en flexibel. En wat mijn student me te vertellen heeft, ik kan het aan.

En nu?

Ik heb de mail geopend.

Hoi Hermien,
Ik heb gisteren 1 sessie en vanmorgen 2 achter elkaar gedaan via zoom. Super leerzaam. Ik wil alleen even kwijt dat ze alle drie zulke mooie resultaten hadden, dat ik nu sta te stuiteren van geluk en blijheid. Mensen zijn na een AFT ook allemaal blij en dankbaar, zo onwijs gaaf!!!!
Annelies

Tóen pas zag ik bovenin de smiley 🙂 staan…

Zo zie je maar. Verwachtingen en patronen kunnen aangewakkerd worden door kleine gebeurtenissen. Iemand hoeft maar een gebaar te maken of een woord in de mond te nemen of er kan iets naar boven komen waar je van schrikt. Inmiddels kan ik veel in ontvangst nemen zonder direct een oordeel te vellen over een situatie, de ander of mezelf.

En iedere keer dat ik word teruggeworpen kan ik tegenwoordig in dankbaarheid aanvaarden – het is immers een nieuwe kans om nóg meer van me af te werpen. Dus: dank je wel Annelies!

Over sterven en over-leven

Over sterven en over-leven

Over sterven en over-leven

Precies 6 maanden geleden overleed je.
Mooie moeder van 2 prachtige dochters, vrouw van een lieve vent, wandelmaatje.

Rondje weiland - over sterven en over-leven

We zagen elkaar voor het eerst op de Muziekschool bij het koor van onze kinderen, we kwamen erachter dat we zo’n 100 meter van elkaar woonden.
Ik vond je aardig.
We spraken af om de kinders te carpoolen en al snel vonden we elkaar voor een “Rondje Weiland”: als we een frisse neus wilden of ons hart wilden luchten over kinderen, scholen, thuis, het keurslijf van de maatschappij. We praatten veel tijdens onze rondjes, intens, waardevol, openhartig en gepassioneerd. En als we nog niet klaar waren, dan bleven we op de hoek van de straat eindeloos doorpraten tot het toch echt tijd was om te koken/werken/eten/boodschappen doen/stofzuigen. De dingen die gedaan moeten worden.

Ziek

We zochten elkaar op als we het nodig hadden, we lieten elkaar los als we genoeg hadden aan onze eigen sores. En toen ons contact al een tijdje was verwaterd, kwam ik je oudste tegen op de Muziekschool. Kleine kinderen worden groot en het carpoolen was niet meer nodig. Ze vertelde dat je ziek was. Ernstig ziek. En toen ik bij je kwam, was je net geopereerd.

Het ging snel, jouw ziekte. Zó snel, dat bezoek niet meer mogelijk was. We mochten nog een keer kort van elkaars gezelschap genieten en voor ik het wist was je overleden in een tijd waarin afscheid nemen niet aan de orde was, het keurslijf van de maatschappij, maart 2020.

Over sterven en over-leven

Het voelt oneerlijk dat je kinderen en man en anderen die je zo intens liefhebben je moeten missen. Het voelt oneerlijk om door te gaan terwijl jij niet meer mag meegenieten. 

Ik probeer het waarom in het leven niet meer te doorgronden, word er niet wijzer van als ik het waarom zou begrijpen. Ik blijf jouw sterven toch stom vinden, het troost dat je elke dag even “langskomt”.
Je hebt mijn leven aangeraakt. En je hebt veel levens aangeraakt. Zonder dat je het misschien wist was je groter dan je dacht en een voorbeeld voor ons.

Dank je wel voor het kijkje in jouw leven. Je hebt me iets meegegeven, zodat ik nóg meer de waarde van het leven zie. Het leven in het nu.

Er is alleen maar nu…

Lieve Annemiek, dank je wel dat jij jij was.
Dank je wel dat ik even met je mocht meelopen. Ik geef je een dikke kus.

Man, durf te praten!

Man, durf te praten!

Man, durf te praten

Afgelopen weekend stond in de Volkskrant een essay van Nathan Vos met de titel: “Waarom mannen moeten leren praten“. Het artikel greep me aan.

Ikzelf praat makkelijk over wat me dwarszit. Blijkbaar helpt het dat ik vrouw ben en ben ik er goed in. Het praten lucht op, en na een goed gesprek voel ik me letterlijk lichter. Iets met gedeelde smart en zo. 
Ik begrijp daarom nooit zo goed waarom je praten en het delen van gevoelens achterwege laat en zo jezelf letterlijk dieper de put in denkt.

“Baan kwijt? Vader overleden? Depressief? Man, praat erover!”

Zo luidt de subkop van het essay.
En waarom zou je ook niet praten? Ben je minder “sterk” wanneer je gevoelens uit? Minder man? Ben je minder stoer of cool? Ik denk van niet. Ik denk dat met het opkroppen van emoties de druk op de ketel te groot wordt. En dat dit uiteindelijk resulteert in woede, (overmatige) stress, burn-out en lichamelijke problemen.

Nathan Vos werd met de harde werkelijkheid geconfronteerd nadat zijn broertje zich van het leven had beroofd. Vermoedens over depressie waren niet uitgesproken en je blijft achter met je verdriet en de vraag: “Als ik het gesprek had geopend, misschien…” Mijn hart gaat uit naar de familie en het gezin.

Praten is moeilijk

Ik vraag me af of dat echt waar is of dat mannen een vertekend beeld hebben over praten en je gevoelens uitspreken.
Nog niet zo lang geleden praatten we immers aan de lopende band met elkaar. Je sprak elkaar tijdens het eten, bij de koffiemachine op het werk, in de auto/bus/trein en maakte een praatje met een wildvreemde tijdens het boodschappen doen. Het ene moment gaat het over het weer, het andere moment over je zieke vader en wat dat met je doet.
(Zelfs in een functioneringsgesprek op het werk ging het over hoe je in je werk zat in plaats van over of je wel al je targets hebt gehaald afgelopen jaar.)

Het valt me op dat deze kleine gesprekjes zijn weggevallen en vervangen door de telefoon. 
Je laat bij de koffiemachine de laatst Meme zien waar je zo om moest lachen en in de bus scroll je verwoed door de tijdlijn van je favoriete social mediaplatform. (Zie ook mijn blog over Tevredenheid.)

Ik begrijp deze obsessie, maar vind het een grote verarming van de sociale cohesie in de wereld. Het feit alleen al dat er een cursus “Smalltalk” zou moeten komen vervult me met verbazing en schrik. En stiekem moet ik er ook heel hard om lachen.

Praten kun je leren

Voor de kleine gesprekjes met de cassière of de buurvrouw over de schutting van de tuin hoef je echt geen cursus te volgen. Dat leer je door te doen:
– Lekker weertje, hè buurvrouw?
– Ja heerlijk
– Gaan jullie nog iets leuks doen dit weekend?
– Enzovoort…

Het gaat me natuurlijk om het praten praten. En het uiten van wat je dwarszit. Dat je je niet hoeft te schamen als je je kwetsbaar opstelt en dat het oké is om je “zwakheden” te tonen. Dat je misschien zelfs moet huilen en dat het mag, huilen.

Man, durf te praten

Man, durf te praten

Mannen praten graag met mij, misschien is dat de reden dat ik twee zonen heb gekregen. Ik luister graag naar mannen en kan ze uit het denken halen.
Ik help mannen naar wat ze nu eigenlijk écht willen in het leven door ze te laten praten over wat hen dwarszit. Emoties worden uitgesproken, gevoelens geuit, er wordt gehuild en gelachen en er is veelal opluchting.
Het diepe verlangen dat begraven ligt mag gehoord worden. En het leven ontvouwt zich.

Lees meer over “Kom praten“.

 

 

Lees het volledige artikel van Nathan Vos in “de Volkskrant“.

Tevredenheid Aroma Freedom

Tevredenheid

Mijn moeder zei vroeger regelmatig: “Alles waar  voorstaat is niet goed, behalve tevredenheid.”
Ik ging daar altijd tegenin, want ik vond dat wanneer je tevreden was er geen drang meer was tot groei. Dan hoef je niks meer in het leven, want dan ben je al tevreden. Zo redeneerde ik. Inmiddels denk ik er anders over.

Is tevredenheid genoeg?

Je kunt er lang of kort over discussiëren, maar ik denk dat tevredenheid in de vergetelheid is geraakt. Het “Zijn” in een tevreden gevoel lijkt niet meer genoeg. Het valt me op dat veel mensen zich “gemaakt” vrolijk, gelukkig, gepassioneerd voelen en zichzelf ook zo presenteren, óf de weegschaal slaat om naar de andere kant: verveeld, overweldigd, teleurgesteld. Daarmee denken we snel in tekort, afgunst, niet goed genoeg:
– Hij verdient meer geld, dus ik heb te kort;
– Mijn zus kan meer, dus ik kan te weinig;
– Hij neemt ieder dag de tijd om te lezen. Dat kan ik niet, hoor. Daar heb ik écht geen tijd voor…

Terwijl je hier natuurlijk ook anders naar kunt kijken:
– Wat fijn dat hij zoveel verdient, van hem kan ik wat leren. Dan voel ik me ook vrij om te doen wat ik wil;
– Geweldig zoals mijn zus haar praktijk vormgeeft, ik ben zo trots op haar;
– Vanaf vandaag gun ik mezelf ook elke dag een uurtje lezen. Vroeger werd ik daar zo rustig van, heerlijk voelde dat…

Het proberen te voldoen aan verwachtingen die je denkt dat een ander van je heeft, heeft hier natuurlijk invloed op. En waar deze eisen die je jezelf oplegt vandaan komen, kunnen we wellicht duiden: is het je moeder, je vader, je lief, je leraar die tot je spreekt?

Tevredenheid als positieve emotie

Als je vanuit een negatieve emotie wil opschuiven naar een positieve, dan kom je erachter dat tevredenheid een heel mooi begin is. Vanuit tevredenheid kun je verder groeien. Wat mij betreft is tevredenheid namelijk het startpunt naar het werkelijke gevoel van overvloed, passie, geluk, enthousiasme. 

Het is de eerste positieve emotie die je vindt op de emotieladder. En situaties als hierboven herkennen en erkennen geeft je vaker gevoelens van tevredenheid.

Het lukt steeds langer om me tevreden te voelen. Toch kunnen emoties nog steeds als het balletje in een flipperkast van links naar rechts, van boven naar onder schieten. Dan kan ik mezelf nog niet emotioneel distantiëren van allerlei indrukken en invloeden van buitenaf.
Het erkennen van het feit dat ik in het leven niet 100% stabiel kan zijn, maar wel de tegenstellingen –positief en negatief, met de stroom meegaan of er heel hard tegenin roeien– in het leven signaleer is de eerste stap tot acceptatie en daarmee tot tevredenheid.

Stroomafwaarts Aroma Freedom

Hoger op de emotieladder

Wat mij ongelooflijk helpt is uiteraard Aroma Freedom. Ik focus me in een sessie op de emotie die ik ervaar. Het gevoel in het lichaam is hierbij vaak het meest prominent aanwezig.

Verder mediteer ik dagelijks. 15 minuten maakt echt het verschil en geeft me een rustige start van de dag. Er zijn talloze meditaties online te vinden. Ik ben fan van Insight Timer, een app die je installeert op je telefoon.

Wat me ook helpt is een Chakra-healing met mijn Healy of een programma voor het Mentaal evenwicht. Een Aura-analyse geeft aan welke Chakra aandacht wil. De frequenties die bij deze Chakra’s horen dien ik toe met de Healy. Vaak geef ik er ook meteen een Aura-healing bij.

Meer weten?

Wil je informatie over hoe je Aroma Freedom voor jezelf en je directe naasten kunt gebruiken? Ben je nieuwsgierig naar de Aura-reading? Of wil je een keer met me praten?
Stuur een mailtje naar hermien@aroma-freedom.nl

Extraatje

“Dat is nu allemaal wel leuk en aardig, Hermien”, hoor ik je zeggen, “maar hoe doe ik dat dan? Mezelf een beetje meer tevreden voelen?”

Ik zal je een tip geven, want ik wil je graag iets meegeven.
Een kleine oefening die ervoor zorgt dat je een stapje verder komt.

Tevredenheid

Voorbeeld
Iedere ochtend drink ik koffie.
Ik houd van koffie. En die eerste slok ‘s ochtends geeft me net die kick die ik op dat moment nodig heb. Voordat ik die eerste slok neem, ga ik er eens voor zitten en geef een ode aan mijn koffie:
Wat ben je lekker warm en sterk. Ik houd ervan als je mijn handen opwarmt en ervoor zorgt dat ik even wakker word geschud. Wat heerlijk dat ik iedere ochtend koffie kan drinken, dat er zomaar water uit de kraan komt waarmee ik je kan zetten. En dat je in mijn kopje zit en ik je mag opdrinken. Ik voel me zó rijk! Dank je wel koffie! Ik ben dól op je.”

Het bewust stilstaan bij iets dat je waardeert verhoogt je trillingsfrequentie. Hoe hoger je trillingsfrequentie, hoe dichter je bij tevredenheid komt en hoe hoger je op de emotieladder klimt. Deze Mindfulness voelt fijn en activeert bewustwording van de automatische handelingen die we dagelijks verrichten.

En nu jij

Is er iets waar jij een ode aan kunt geven? Waar jij je lof op wil zingen? Iets wat je als vanzelfsprekend ervaart en waar je best even bij kunt stilstaan? Het hoeft helemaal niet groot of bijzonder te zijn. Iets kleins dat je normaliter voor lief neemt en vanaf nu opnieuw leert waarderen is een mooie omslag in je bewustzijn.
Misschien voel je je in het begin een beetje raar, en heb je er zelfs een oordeel over: “Ga ik dit echt doen? Wat een stomme oefening.” En ook dat is oké, gevoelens zijn er nu eenmaal.
Als je ieder dag een ode brengt aan jouw iets, zul je merken dat je je steeds een beetje tevredener voelt. Dat er steeds meer momenten in je dag zijn dat je met tevredenheid om je heen kijkt en denkt: “Wat heb ik eigenlijk een leuke kamer, een leuk huis, tuin, leven!”

This old song - Aroma Freedom

Niche of geen niche?

Er wordt vaak over gesproken, kies je niche. Dan ben je duidelijk naar je omgeving. Dan snappen de mensen wat je doet en weten ze waarvoor ze je kunnen benaderen.

Eigenlijk wil ik dit niet. Ik wil het liefst mijn eigen gang gaan. Want wat als ik gewoon Hermien wil zijn? Wat als ALLES dat ik doe bij mij past?

Muziek maken, vioolles geven, mijn werk als docent Aroma Freedom, mijn passie voor etherische oliën en sinds kort de Healy.

Ik geloof erin dat wat op mijn pad verschijnt voor mij is. En sinds een tijdje staat voorop: hoe voelt het? Trekt het me uit mijn middelpunt? Of zorgt het voor evenwicht en maakt het me gelukkig en blij?

Vanmiddag was ik in Edam bij de muziekwinkel. De gitaar was gerepareerd en ik zou hem ophalen.
Alleen… hij moest opnieuw besnaard worden.
Eigenaar John had gelukkig tijd om dat voor me te doen, want dat is een klusje waar ik lang over doe en hij is in een handomdraai klaar. Om mijn gitaar correct te stemmen, speelde John wat muziek. En nog meer. En nog meer. En ik werd zó gelukkig van dit Gypsy Jazz privéconcert.
En dat is waar het voor mij om draait. Geluk vinden in de dingen die zich aandienen, en er ten volste van genieten. De tijd ervoor nemen.
Laat die frequentie maar stijgen.

En dat werkt alleen als ik doe wat bij me past: muziek, etherische oliën, Aroma Freedom, Healy.

Dus heb je een niche of geen niche? Uiteindelijk is het allerbelangrijkst dat wát je doet uit je hart komt. Dat je frequentie omhoog gaat en je blij en tevreden bent.

Aroma Freedom - mussen

Mijn manier?
Ik geef mezelf toestemming om iedere dag een kwartiertje uit het raam te staren en te dagdromen. Gedachten komen en gaan, vogels vliegen af en aan, planten zien er iedere dag weer anders uit. Voor mij is dit dagelijkse ritueel het kantelpunt naar tevredenheid. En dan vaar ik met de stroom mee.

Wil je weten wat nog meer voor mij werkt? Geef je dan op voor “12 dagen ontvangen” – van 20 t/m 31 december elke dag een bericht in de Aroma Freedom Community. Fijn als je erbij bent.

Holding space - ruimte houden

Ruimte houden – Holding space

Holding Space

Een paar maanden geleden kwam ik dit artikel tegen van Heather Plett. Het gaat over holding space, ruimte houden. Wat betekent dat eigenlijk, ruimte houden.
Hoe doe je dat en waarom is ruimte houden belangrijk?

Voor mij is dit artikel een mooie aanvulling op ons werk binnen Aroma Freedom – het bieden van ruimte wanneer je cliënt verwerkt, verwoordt wat er gebeurt en emoties ervaart.

Ik heb contact opgenomen met Heather Plett en mocht haar artikel “Holding space” vertalen.

Ruimte houden

Toen mijn moeder op sterven lag, kwamen mijn broers, zussen en ik samen om bij haar te zijn in haar laatste dagen. Geen van ons wist hoe we haar konden begeleiden om van dit leven over te gaan naar het volgende, maar we wisten wel dat we haar thuis wilden houden. En dat deden we dus.

Terwijl we mama bijstonden werden wij op ons beurt bijgestaan door een begaafd palliatief verpleegkundige, Ann. Ze kwam een paar keer per week langs om ons voor te bereiden op wat we de aankomende paar dagen konden verwachten. Ann leerde ons hoe we Mama met morfine moesten injecteren als ze onrustig werd, ze bood aan om moeilijke taken op zich te nemen (zoals Mama in het bad doen), en gaf ons de informatie die we op dát moment nodig hadden over wat we met mama’s lichaam zouden doen nadat haar geest was overgegaan.

“Neem je tijd,” zei ze. “Je hoeft de begrafenisondernemer pas te bellen als je eraan toe bent. Nodig mensen uit om voor de laatste keer afscheid te nemen. Houd je moeder bij je, zolang je nodig hebt. Wanneer jij eraan toe bent, kun je bellen en dan pas komen ze haar ophalen.”

Holding space - ruimte houden

Ann heeft ons een groot cadeau gegeven in die laatste dagen. Ondanks dat het een ondraaglijke week was, wisten we dat we gedragen werden door iemand die één telefoontje van ons verwijderd was.

In de twee jaren die volgden heb ik veel aan Ann gedacht en de belangrijke rol die ze vervulde in ons leven. Ze was veel meer dan de titel die ze droeg, “palliatief verpleegkundige”. Ann was begeleider, coach en gids. Ze heeft ons geholpen bij het bewandelen van één van de moeilijkste paden van ons leven door haar zachte, niet-oordelende aanwezigheid.

Het werk van Ann zou je kunnen omschrijven met een term die gewoon aan het worden is in sommige van mijn werkkringen. Ze hield ruimte voor ons.

Wat houdt ruimte houden in?
Dit betekent dat we genegen zijn om naast iemand mee te lopen, waar ze zich ook bevinden: zonder oordeel, zonder het gevoel te geven dat ze inadequaat zijn of dat ze geheeld moeten worden, óf dat we proberen de uitkomst te beïnvloeden. Wanneer we ruimte houden voor iemand openen we ons hart, bieden onvoorwaardelijke steun en laten we oordeel en leiding los.

Soms gebeurt het dat je ruimte houdt voor mensen, terwijl zij op hun beurt ook ruimte houden voor iemand. Zoals in ons geval bood Ann ruimte aan ons, terwijl wij Mama ruimte boden. Hoewel ik geen weet heb van de ondersteuning die Ann krijgt tijdens het uitvoeren van haar betekenisvolle en uitdagende werk, ik vermoed dat er anderen zijn die op hun beurt ruimte houden voor haar.
Het is niet mogelijk om een krachtige ruimtehouder te zijn, tenzij we anderen hebben die op hun beurt weer ruimte houden voor ons. Zelfs de sterkste leiders, coaches, verpleegkundigen, enz. hebben een vangnet nodig bij wie ze hun kwetsbaarheid en zwakke momenten kunnen laten zien, zonder angst om veroordeeld te worden.

In de verschillende rollen die mijn leven rijk is, leraar, begeleider, coach, moeder, echtgenote en vriend, enzovoort, doe ik mijn best om ruimte te houden voor andere mensen op dezelfde manier als Ann het liet zien aan mij en mijn broers en zussen. Het is niet altijd gemakkelijk, omdat ik de menselijke neiging bezit om mensen te willen helen, advies te geven of te veroordelen omdat ze niet verder zijn dan ze zijn. Maar ik blijf het proberen omdat ik weet dat het belangrijk is. Tegelijkertijd zijn er mensen in mijn leven die ik vertrouw, die vervolgens ruimte houden voor mij.

Het lukt niet om werkelijk mensen te helpen in hun eigen groei, transformatie, verdriet, enzovoort, door hun kracht weg te nemen (dat wil zeggen hun probleem op te lossen), ze te beschamen (zoals impliceren dat ze meer zouden moeten weten dan zij doen), of te overweldigen (bijvoorbeeld meer informatie geven dan waar ze klaar voor zijn). We moeten bereid zijn om aan de zijlijn te gaan staan, zodat ze hun eigen keuzes kunnen maken. We moeten bereid zijn tot het bieden van onvoorwaardelijke liefde en steun wanneer dat nodig is en ze het gevoel van veiligheid geven. Zelfs wanneer ze fouten maken.

Ruimte houden is niet iets dat exclusief is voor begeleiders, coaches of palliatief zorgverpleegkundigen. Het is iets dat IEDEREEN kan doen voor elkaar – voor onze partners, kinderen, vrienden, buren en zelfs voor een vreemde die een gesprek aangaat terwijl we met de bus naar het werk rijden.

Dit zijn de lessen die ik heb geleerd van Ann en anderen die ruimte hebben gehouden voor mij.

1. Geef mensen toestemming om op hun eigen intuïtie en wijsheid te vertrouwen. Toen we mama steunden in haar laatste dagen, hadden we geen ervaring om op te vertrouwen, en toch wisten we intuïtief wat nodig was. We wisten hoe we haar vermagerde lichaam naar de badkamer moesten dragen, we wisten hoe we bij haar konden zitten voor het zingen van gezangen en we wisten hoe we van haar moesten houden. We wisten zelfs wanneer het tijd was om de medicatie toe te dienen die haar pijn zou helpen verzachten. Op een zachte, vriendelijke manier liet Ann ons weten dat we ons niet hoefden te houden aan willekeurige protocollen uit de gezondheidszorg. We hoefden alleen maar te vertrouwen op onze intuïtie en verkregen wijsheid uit de vele jaren dat we van Mama hadden gehouden.

2. Geef mensen slechts die informatie die ze aankunnen. Ann gaf ons enkele eenvoudige instructies en liet een paar geprinte aanwijzingen achter, maar overweldigde ons in onze tijd van verdriet niet met meer dan we konden verwerken. Te veel informatie zou ons het gevoel hebben gegeven dat we onbekwaam en onwaardig waren.

3. Neem hun kracht niet weg. Wanneer we beslissingsrecht uit handen nemen, geven we mensen het gevoel dat ze nutteloos en incompetent zijn. Er kunnen soms momenten zijn waarop we moeten ingrijpen en moeilijke beslissingen moeten nemen voor andere mensen (bijvoorbeeld wanneer ze te maken hebben met een verslaving en een interventie het enige is dat hen zal redden), maar in bijna elk ander geval hebben mensen autonomie nodig om hun eigen keuzes te maken (zelfs onze kinderen). Ann wist dat we het nodig hadden om ons sterk en krachtig te voelen bij het nemen van beslissingen namens onze moeder. Daarom bood ze steun maar probeerde ze nooit om ons te sturen of de leiding over te nemen.

4. Zet je eigen ego aan de kant. Dit is een belangrijke. We raken hier af en toe in gevangen – wanneer we beginnen te geloven dat het succes van iemand anders afhangt van ons ingrijpen, of wanneer we denken dat hun falen ons in kwaad daglicht zet. Of als we ervan overtuigd zijn dat welke emoties ze ook los willen laten over óns gaan in plaats van over henzelf.

Het is een val waar ik soms inliep als ik lesgaf. Ik maakte me meer zorgen over mijn eigen succes (vinden de studenten me wel aardig? Laten hun cijfers zien dat ik vaardigheid heb in het lesgeven? Enz.), dan over het succes van mijn studenten. Maar dat dient niemand – zelfs mezelf niet. Om hun groei werkelijk te ondersteunen, moet ik mijn ego aan de kant zetten en de ruimte creëren waar ze de mogelijkheid hebben om te groeien en te leren.

5. Laat ze zich veilig genoeg voelen om te falen. Wanneer mensen leren, groeien of door verdriet of een overgangsperiode gaan, zullen ze tijdens het proces zeker een aantal fouten maken. Wanneer wij, hun ruimtehouders, oordeel en schaamte achterwege laten, bieden we hen de mogelijkheid om in zichzelf te keren en de moed te vinden om risico’s te nemen en veerkracht om door te gaan. Zelfs wanneer ze falen. Wanneer we hen laten weten dat falen simpelweg een onderdeel van de reis is en niet het einde van de wereld, zullen ze minder tijd besteden aan het veroordelen van zichzelf en meer tijd aan het leren van hun fouten.

6. Geef richting en bied nederig en bedachtzaam hulp aan. Een wijze ruimtehouder weet wanneer hij zich moet onthouden van het bieden van begeleiding (bijvoorbeeld wanneer iemand zich er dom en inadequaat door zal voelen) en wanneer hij hem vriendelijk/voorzichtig kan aanbieden (bijvoorbeeld wanneer een persoon erom vraagt, of teveel de weg kwijt is om te weten waar hij om kán vragen).

Zonder dat Ann onze kracht of autonomie wegnam, bood ze aan om Mama in het bad te doen en nog een paar andere uitdagingen van haar verzorging op zich te nemen. Dit was een opluchting voor ons, omdat we er niet in geoefend waren en mama niet in een positie wilden plaatsen waardoor ze zich zou schamen (zoals zich naakt aan haar kinderen moeten tonen).

Dit zorgvuldige aftasten moeten we allemaal doen wanneer we ruimte houden voor andere mensen. Het herkennen van de gebieden waarin zij zich het meest kwetsbaar en onmachtig voelen en het bieden van de juiste soort hulp zonder hen te beschamen, vergt oefening en nederigheid.

7. Creëer een plek voor complexe emoties, angst, trauma, ezovoort. Wanneer mensen voelen dat ze op een diepere manier worden gedragen dan ze gewend zijn, voelen ze zich veilig genoeg om complexe emoties die normaal verborgen blijven naar boven te laten komen. Iemand die geoefend is in het ruimte houden weet dat dit kan gebeuren en zal bereid zijn om houvast te bieden op een zachte, ondersteunende en niet-oordelende manier.

In The Circle Way hebben we het over “de cirkel beschermen”. De cirkel wordt de ruimte waarbinnen mensen zich veilig genoeg voelen voor het verwerken, zonder de angst dat dit hen permanent zal beschadigen of dat ze door anderen in de ruimte beschaamd zullen worden. Er is altijd iemand die kracht en moed biedt. Dit is geen gemakkelijk werk en het is werk waar ik over blijf leren, terwijl ik steeds vaker uitdagender gesprekken faciliteer. Dit lukt niet als we zelf te emotioneel zijn, als we niet het werk hebben gedaan om onze eigen donkere kant te onderzoeken, of als we de mensen voor wie we ruimte houden niet vertrouwen.

Ann liet zich zien met tederheid, mededogen en zelfvertrouwen. Als ze zich niet met zelfvertrouwen had laten zien als iemand die moeilijke situaties aankon, of als een persoon die bang was voor de dood hadden we haar destijds niet kunnen vertrouwen zoals we deden.

8. Laat hen andere beslissingen nemen en andere ervaringen opdoen dan jij. Ruimte houden gaat over het respecteren dat iemand anders is en het erkennen dat die verschillen ertoe kunnen leiden dat ze keuzes maken die we zelf niet zouden maken. Soms maken ze bijvoorbeeld keuzes op basis van culturele normen en waarden die we niet begrijpen vanuit onze eigen ervaring. Als we ruimte houden, laten we de controle los en respecteren we verschillen.

Dit bleek bijvoorbeeld door de manier waarop Ann ons ondersteunde bij het nemen van beslissingen over wat we met het lichaam van Mama zouden doen nadat haar geest was overgegaan. Als we het gevoel hadden gehad dat we een bepaald ritueel wilden uitvoeren voordat we haar lichaam loslieten, konden we dat doen in de privacy van Mama’s huis.

Ruimte houden is niet iets dat we van de ene op de andere dag kunnen leren, of dat adequaat kan worden aangepakt in een lijst met tips zoals die ik zojuist heb gegeven. Het is een complexe oefening die zich ontwikkelt als we hem gebruiken, en hij is uniek voor elke persoon en elke situatie.

Het is mijn bedoeling om een levenslange leerling te zijn in wat het betekent om ruimte te houden voor andere mensen, dus als je ervaringen hebt die anders zijn dan de mijne en iets willen toevoegen aan dit bericht, laat dat dan weten in de opmerkingen of stuur me een bericht.

De originele tekst van Holding space vind je op de website van Heather Plett.

Mestgeur Aroma Freedom

Mestgeur, lekker of…?

Mestgeur, lekker of…?

Wat FIJN, het lijkt wel voorjaar.
De boeren rijden mest uit en ik weet dat de hoeveelheid mest die gebruikt wordt niet goed is voor het milieu… maar ik vind de geur ZOOO lekker…
 
Het neemt me mee naar vroeger.
Ik ben opgegroeid in een klein lintdorp in Noord Holland, midden tussen de boerenbedrijven. Ik associeer mestgeur met veiligheid, onbezorgde kindertijd, buiten spelen met je laarzen in de prut, dansende koeien, biest-pannenkoeken, lente.
 
Mestgeur Aroma Freedom
 
 
Polderlucht vermengd met mest. De meeste mensen zullen hun neus ervoor ophalen, maar ik snuif juist een beetje dieper de buitenlucht in.
Iedereen heeft geuren opgeslagen die associëren met positieve of negatieve ervaringen. Elke geur wordt door ieder mens anders beleefd. Wat voor de één lekker is doet een ander walgen.
 
Vertel eens, welke geur vind jij heerlijk en reageert je omgeving met: “IEW!!! Wat STINKT het hier!!!”
 
Ik ben benieuwd…